Ο όρος α καπέλλα κυριολεκτικά σημαίνει «στο παρεκκλήσι». Με την πάροδο του χρόνου κατέληξε να σημαίνει το μέρος του παρεκκλησίου όπου στεκόταν η χορωδία και αργότερα τον τρόπο επιτέλεσης της πολυφωνικής φωνητικής μουσικής από σολίστ ή χορωδούς, χωρίς συνοδεία μουσικών οργάνων, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται περιστασιακά και η κατά βούληση οργανική συνοδεία για ενίσχυση των φωνών.
Τον Μεσαίωνα οι φωνητικές πολυφωνικές συνθέσεις, ανάλογα με τον βαθμό δυσκολίας τους, εκτελούνταν είτε από χορωδίες είτε από σολίστες (έργα με πιο σύνθετη πολυφωνική επεξεργασία). Ο συγγενής όρος cappella, ο οποίος αναφερόταν σε φωνητικά σύνολα με οργανική συνοδεία, χρησιμοποιούνταν την περίοδο του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Η εισαγωγή του εκκλησιαστικού οργάνου στην Καθολική Εκκλησία βοήθησε στην υποστήριξη των φωνητικών συνόλων παρέχοντας τονικό σημείο αναφοράς και γεφυρώνοντας τα κενά ανάμεσα στις μουσικές φράσεις και μεταξύ των ύμνων. Μετά την εδραίωση της οργανικής μουσικής ως αυτόνομου είδους θρησκευτικής μουσικής ο όρος χρησιμοποιήθηκε και για τα αμιγώς οργανικά σύνολα.
Εξαίρεση της χρήσης του εκκλησιαστικού οργάνου στις φωνητικές συνθέσεις αποτέλεσε η Cappella Sistina στη Ρώμη. Εκεί αναπτύχθηκε το ύφος a cappella, σύμφωνα με το οποίο η μουσική εκτελείται αποκλειστικά από ανθρώπινες φωνές, χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων. Κύριος εκφραστής του είναι ο Giovanni Pierluigi da Palestrina [Τζοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα]. Με τη συνδρομή του, η τέχνη της φωνητικής πολυφωνίας στην αισθητική της ύστερης Αναγέννησης έφτασε στο απόγειό της, προτάσσοντας τον ρόλο των φωνών και καθιερώνοντας την πρακτική του α καπέλλα, ακολουθώντας τις μεταρρυθμίσεις της Συνόδου του Τριδέντου. Στην αντίθετη κατεύθυνση κινήθηκε η Εκκλησία στην Ισπανία και συνολικά στην Ιβηρική Χερσόνησο, όπου τα μουσικά όργανα είχαν σταθερή θέση στους καθεδρικούς ναούς. Στην Αναγέννηση αναπτύχθηκε στον γερμανικό χώρο το Tenorlied [Τενόρλιντ], αρχικά τραγούδι για σόλο φωνή και οργανική συνοδεία, το οποίο μετεξελίχθηκε σε σύνθεση α καπέλλα.
Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία η εκκλησιαστική μουσική εκτελείται εξ ορισμού α καπέλλα, χωρίς τη συνοδεία οργάνων. Οι περισσότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες (ελληνική, αραβική, παλαιότερες σλαβικές μοναστικές κοινότητες) ακολουθούν τη μορφή του μονοφωνικού βυζαντινού μέλους σύμφωνα με την ψαλτική παράδοση. Οι ρωσικές, ουκρανικές και σερβικές Εκκλησίες ανέπτυξαν πολυφωνική χορωδιακή α καπέλλα μουσική, όπως και η γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία, της οποίας η πολυφωνική παράδοση διαφέρει από τη Δυτική και θεωρείται από τις αρχαιότερες μορφές πολυφωνίας.
Κατά τον 19ο αιώνα καθιερώθηκαν οι αυστηρά φωνητικές επιτελέσεις στα α καπέλλα έργα. Η απόδοση α καπέλλα της πολυφωνικής μουσικής (θρησκευτικής και κοσμικής) παρείχε τη δυνατότητα μεγαλύτερης ελευθερίας στην επιλογή των διαστημάτων, καθώς απουσίαζε η δέσμευση σταθερού χορδίσματος, η οποία προέκυπτε από τη χρήση των μουσικών οργάνων. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και αργότερα, πολλά φωνητικά σύνολα, όπως για παράδειγμα τα κουαρτέτα μπάρμπερσοπ [barbershop quartets] στις Η.Π.Α. (φωνητικά σύνολα ανδρικών φωνών τα οποία εμφανίζονταν στα αμερικανικά κουρεία και επιδίδονταν σε ένα ερμηνευτικό στυλ που ξεχώριζε για τις πυκνές, συγχορδιακές αρμονίες του), συνεισέφεραν στη δημοφιλία της πρακτικής του α καπέλλα με πρωτότυπες συνθέσεις και διασκευές για αμιγώς φωνητική επιτέλεση.
Σήμερα η πρακτική του α καπέλλα είναι διαδεδομένη σε όλο τον κόσμο. Καλλιεργείται από φωνητικά σύνολα θρησκευτικής και κοσμικής μουσικής, πολλά από τα οποία δρουν στους κόλπους πανεπιστημιακών, κολεγιακών και σχολικών ιδρυμάτων, ενώ αποτελεί και ένα πολύτιμο εργαλείο για την εκπαίδευση ερασιτεχνών ή επαγγελματιών χορωδών και μουσικών.
